Έχουν περάσει περίπου είκοσι χρόνια από την τελευταία φορά που παρέλασα ως μαθητής, δεν το λες και μικρό διάστημα. Το διάστημα θα ήταν κατά τρία χρόνια μικρότερο, όμως θυμάμαι έντονα την απροθυμία μου να παρελάσω κατά την διάρκεια των τριών λυκειακών μου χρόνων. Δεν ήμουν βέβαια μέσα σ' αυτούς που διεκδικούσαν μια θέση στη σημαία για να πω ότι παρέλαζα αναγκαστικά, το έκανα από επιλογή και η δικαιολογία που έλεγα ήταν ότι είχα βαρεθεί τις παρελάσεις καθώς είχα συμμετάσχει ουκ ολίγες φορές τα προηγούμενα χρόνια. Την ίδια δικαιολογία χρησιμοποιούσαν πολλοί συμμαθητές μου και επειδή το Λύκειο στο οποίο φοιτούσα ήταν πολυπληθές πάντα βρισκόντουσαν εθελοντές, οπότε δεν δεχόμασταν καμιά πίεση προκειμένου να παρελάσουμε.
Τις φορές που παρέλασα θυμάμαι επίσης έντονα τις δοκιμαστικές παρελάσεις, την αγωνία μας να παρελάσουμε καλά καθώς και τις οδηγίες (μερικές φορές σε έντονο τόνο) του γυμναστή για το πως θα πετύχουμε το σωστό βήμα. Την τελική πρόβα πάντα την παρακολουθούσε ο διευθυντής ο οποίος έδινε και την τελική έγκριση, μετά από ένα λογύδριο τόνωσης του εθνικού μας φρονήματος προκειμένου να αισθανθούμε την ανάγκη να παρελάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα, διότι με αυτόν το τρόπο τιμούμε όλους αυτούς που θυσιάστηκαν για την πατρίδα αλλά και το σχολείο μας.
Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν ένα παιδί που είχε παρασυρθεί σε εθνικιστικά μονοπάτια, ήμουν όμως υπερήφανος και έδειχνα τον απαιτούμενο σεβασμό για όλους αυτούς που θυσιάστηκαν στο πεδίο της μάχης για την πατρίδα, εξού και η προσπάθεια που κατέβαλα για όσο το δυνατό καλύτερο βήμα. Παρόμοια στάση κρατούσε η συντριπτική πλειοψηφία των συμμαθητών μου και όσοι ενδεχομένως είχαν πιο ανατρεπτικές ή πιο εθνικιστικές απόψεις δεν τολμούσαν να τις εκφράσουν, πόσο μάλλον να προσπαθήσουν να τις επιβάλλουν, όχι από φόβο αλλά επειδή γνώριζαν ότι δεν επρόκειτο να εισακουστούν.
Τι συνέβη λοιπόν στα χρόνια που ακολούθησαν και η εικόνα των παρελάσεων που είχα ως μαθητής άλλαξε, προς το χειρότερο για μένα. Όσες φορές έτυχε να παρακολουθήσω μαθητική παρέλαση η εικόνα που έβλεπα μου προκαλούσε ανάμεικτα συναισθήματα οργής και γέλιου. Δεν αναφέρομαι βέβαια στους μαθητές του δημοτικού, αλλά στα παιδιά του γυμνασίου και λυκείου. Μπορεί μια εικόνα να αξίζει όσες χίλιες λέξεις όμως η συγκεκριμένη μόνο δύο, "μαύρο χάλι". Δεν ήταν μόνο η εξωτερική τους εμφάνιση με το προκλητικό ντύσιμο, ήταν η συνολικότερη εικόνα που ανέδινε . . . β α ρ ε μ ά ρ α. Το βλέμμα τους, ο τρόπος που βάδιζαν (λες και πήγαιναν βόλτα), που κουνούσαν τα χέρια (σχεδόν ανύπαρκτη κίνηση), όλα έβγαζαν αυτό το συναίσθημα. Όλη αυτή η εικόνα μ' έκανε να αναρωτηθώ, τι μεσολάβησε και συμπεριφέρονται μ' αυτό τον τρόπο?
Το ερώτημα μου δεν έμεινε αναπάντητο για πολύ, κάποιο διάστημα έτυχε να διδάξω σε κάποια δημόσια σχολεία, γυμνάσια και λύκεια, ως ωρομίσθιος καθηγητής. Αυτό που αντιμετώπισα ήταν πρωτόγνωρο για μένα, η μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών δρούσαν μέσα στο σχολείο ανεξέλεγκτα, είτε βρισκόντουσαν στη τάξη, είτε σε διάλειμμα δεν είχε και μεγάλη διαφορά. Ο έλεγχος είχε προ πολλού χαθεί, η ατιμωρησία τα είχε αποθρασύνει τελείως, σεβασμός ανύπαρκτος. Οι περισσότεροι από τους συναδέλφους τηρούσαν παθητική στάση, απλές νουθεσίες που μόνο γέλιο προκαλούσαν και όταν η κατάσταση ξέφευγε η αποβολή από την τάξη ήταν το επιθυμητό μιας και γνώριζαν ότι δεν θα είχαν περαιτέρω συνέπειες και οι απουσίες θα δικαιολογούνταν. Όσοι συνάδελφοι προσπαθούσαν να είναι πιο άτεγκτοι προσέκρουαν συνήθως σε κάποιο "καλό" διευθυντή ή ενέδιδαν τελικά στις πιέσεις γονιών που ζητούσαν επιείκεια. Για να μην χαρακτηριστώ κακοπροαίρετος και ότι γενικεύω αυθαίρετα, έκανα μια έρευνα "αγοράς". Ρωτούσα όλο το διάστημα της απασχόλησης μου όσο το δυνατόν περισσότερους συναδέλφους μόνιμους και με πολλά έτη υπηρεσίας και όλες οι απαντήσεις συνέκλιναν στο ότι η κατάσταση στα σχολεία όσο πάει και χειροτερεύει. Στην ερώτηση μου, γιατί δεν κάνετε κάτι γι' αυτό ή τουλάχιστον γιατί δεν πιέζεται ώστε να επιληφθούν οι ανώτεροι, αυτό που αποκόμιζα ήταν ένα αίσθημα αδιαφορίας. Ίσως κάποιοι να είχαν προσπαθήσει να κάνουν κάτι αλλά να μην τα κατάφεραν, οι περισσότεροι όμως έδιναν την εντύπωση ότι το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να περάσει όσο το δυνατό πιο "αναίμακτα" η ώρα για να σηκωθούν να φύγουν. Η κακώς εννοούμενη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία είχε εγκαθιδρυθεί και μέσα στα σχολεία. Τα αίτια πολλά και σίγουρα δεν φταίνε μόνο οι καθηγητές, το αποτέλεσμα όμως δεν αλλάζει.
Μέσα σ' ένα τέτοιο κλίμα, πέρα από την ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης, δεν θα ήθελα να αναφερθώ τώρα σε αυτό, πως είναι δυνατόν να καλλιεργηθεί στα παιδιά ότι οφείλουν να αποδίδουν τον προσήκοντα σεβασμό στις παρελάσεις των εθνικών εορτών....!
Τις φορές που παρέλασα θυμάμαι επίσης έντονα τις δοκιμαστικές παρελάσεις, την αγωνία μας να παρελάσουμε καλά καθώς και τις οδηγίες (μερικές φορές σε έντονο τόνο) του γυμναστή για το πως θα πετύχουμε το σωστό βήμα. Την τελική πρόβα πάντα την παρακολουθούσε ο διευθυντής ο οποίος έδινε και την τελική έγκριση, μετά από ένα λογύδριο τόνωσης του εθνικού μας φρονήματος προκειμένου να αισθανθούμε την ανάγκη να παρελάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα, διότι με αυτόν το τρόπο τιμούμε όλους αυτούς που θυσιάστηκαν για την πατρίδα αλλά και το σχολείο μας.
Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν ένα παιδί που είχε παρασυρθεί σε εθνικιστικά μονοπάτια, ήμουν όμως υπερήφανος και έδειχνα τον απαιτούμενο σεβασμό για όλους αυτούς που θυσιάστηκαν στο πεδίο της μάχης για την πατρίδα, εξού και η προσπάθεια που κατέβαλα για όσο το δυνατό καλύτερο βήμα. Παρόμοια στάση κρατούσε η συντριπτική πλειοψηφία των συμμαθητών μου και όσοι ενδεχομένως είχαν πιο ανατρεπτικές ή πιο εθνικιστικές απόψεις δεν τολμούσαν να τις εκφράσουν, πόσο μάλλον να προσπαθήσουν να τις επιβάλλουν, όχι από φόβο αλλά επειδή γνώριζαν ότι δεν επρόκειτο να εισακουστούν.
Τι συνέβη λοιπόν στα χρόνια που ακολούθησαν και η εικόνα των παρελάσεων που είχα ως μαθητής άλλαξε, προς το χειρότερο για μένα. Όσες φορές έτυχε να παρακολουθήσω μαθητική παρέλαση η εικόνα που έβλεπα μου προκαλούσε ανάμεικτα συναισθήματα οργής και γέλιου. Δεν αναφέρομαι βέβαια στους μαθητές του δημοτικού, αλλά στα παιδιά του γυμνασίου και λυκείου. Μπορεί μια εικόνα να αξίζει όσες χίλιες λέξεις όμως η συγκεκριμένη μόνο δύο, "μαύρο χάλι". Δεν ήταν μόνο η εξωτερική τους εμφάνιση με το προκλητικό ντύσιμο, ήταν η συνολικότερη εικόνα που ανέδινε . . . β α ρ ε μ ά ρ α. Το βλέμμα τους, ο τρόπος που βάδιζαν (λες και πήγαιναν βόλτα), που κουνούσαν τα χέρια (σχεδόν ανύπαρκτη κίνηση), όλα έβγαζαν αυτό το συναίσθημα. Όλη αυτή η εικόνα μ' έκανε να αναρωτηθώ, τι μεσολάβησε και συμπεριφέρονται μ' αυτό τον τρόπο?
Το ερώτημα μου δεν έμεινε αναπάντητο για πολύ, κάποιο διάστημα έτυχε να διδάξω σε κάποια δημόσια σχολεία, γυμνάσια και λύκεια, ως ωρομίσθιος καθηγητής. Αυτό που αντιμετώπισα ήταν πρωτόγνωρο για μένα, η μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών δρούσαν μέσα στο σχολείο ανεξέλεγκτα, είτε βρισκόντουσαν στη τάξη, είτε σε διάλειμμα δεν είχε και μεγάλη διαφορά. Ο έλεγχος είχε προ πολλού χαθεί, η ατιμωρησία τα είχε αποθρασύνει τελείως, σεβασμός ανύπαρκτος. Οι περισσότεροι από τους συναδέλφους τηρούσαν παθητική στάση, απλές νουθεσίες που μόνο γέλιο προκαλούσαν και όταν η κατάσταση ξέφευγε η αποβολή από την τάξη ήταν το επιθυμητό μιας και γνώριζαν ότι δεν θα είχαν περαιτέρω συνέπειες και οι απουσίες θα δικαιολογούνταν. Όσοι συνάδελφοι προσπαθούσαν να είναι πιο άτεγκτοι προσέκρουαν συνήθως σε κάποιο "καλό" διευθυντή ή ενέδιδαν τελικά στις πιέσεις γονιών που ζητούσαν επιείκεια. Για να μην χαρακτηριστώ κακοπροαίρετος και ότι γενικεύω αυθαίρετα, έκανα μια έρευνα "αγοράς". Ρωτούσα όλο το διάστημα της απασχόλησης μου όσο το δυνατόν περισσότερους συναδέλφους μόνιμους και με πολλά έτη υπηρεσίας και όλες οι απαντήσεις συνέκλιναν στο ότι η κατάσταση στα σχολεία όσο πάει και χειροτερεύει. Στην ερώτηση μου, γιατί δεν κάνετε κάτι γι' αυτό ή τουλάχιστον γιατί δεν πιέζεται ώστε να επιληφθούν οι ανώτεροι, αυτό που αποκόμιζα ήταν ένα αίσθημα αδιαφορίας. Ίσως κάποιοι να είχαν προσπαθήσει να κάνουν κάτι αλλά να μην τα κατάφεραν, οι περισσότεροι όμως έδιναν την εντύπωση ότι το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να περάσει όσο το δυνατό πιο "αναίμακτα" η ώρα για να σηκωθούν να φύγουν. Η κακώς εννοούμενη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία είχε εγκαθιδρυθεί και μέσα στα σχολεία. Τα αίτια πολλά και σίγουρα δεν φταίνε μόνο οι καθηγητές, το αποτέλεσμα όμως δεν αλλάζει.
Μέσα σ' ένα τέτοιο κλίμα, πέρα από την ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης, δεν θα ήθελα να αναφερθώ τώρα σε αυτό, πως είναι δυνατόν να καλλιεργηθεί στα παιδιά ότι οφείλουν να αποδίδουν τον προσήκοντα σεβασμό στις παρελάσεις των εθνικών εορτών....!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου