Οι εκλογές τελείωσαν, ποιο ήταν το πραγματικό αποτέλεσμα, τι διδάσκει σε όλους μας η εκλογική αυτή αναμέτρηση, τι θα γίνει τώρα.....
Αυτά είναι τα πρώτα ερωτήματα που μου γεννήθηκαν την επομένη των εκλογών. Το αποτέλεσμα δεν ήταν αναμενόμενο για μένα, οχι γιατί ανήκω σε άλλο κόμμα, αλλά γιατί η δική μου λογική αδυνατεί, μετά τα όσα προηγήθηκαν, να κατανοήσει τα κίνητρα που έσπρωξαν τον κόσμο να εμπιστευτεί ξανά τον άνθρωπο αυτό. Πάνω σ'αυτή μου την δυσκολία θα ήθελα να επιχειρηματολογήσω.
Η κρίση αναμφισβήτητα ανέδειξε όλη την σαπίλα του συστήματος που μας κυβερνούσε και μας κρατούσε "εγκλωβισμένους" με μια πλασματική, όπως απεδείχθει, ευμάρεια. Ο πολύς κόσμος στην εικονική αυτή πραγματικότητα είχε βρει την βολή του. Έχοντας σχηματίσει την άποψη οτι το κράτος πάντα θα έχει χρήματα να χρηματοδοτεί τους υπαλλήλους του και τις παρεχόμενες προς όλους μας υπηρεσίες είχε δύο κυρίως έννοιες και ένα όνειρο: την αύξηση των δαπανών για τις κοινωφελείς αυτές υπηρεσίες, αν ήταν δημόσιος υπάλληλος την μισθολογική του αύξηση και όνειρο μια θέση στο δημόσιο για τον ίδιο (αν δεν είχε ήδη) και για τα παιδιά του. Αν συνυπολογίσουμε στην άποψη αυτή, περί αέναης ύπαρξης κρατικού χρήματος, την σπουδή μας στην φοροδιαφυγή έχουμε ένα εκρηκτικό μίγμα λαού.
Ο λαός αυτός βέβαια απο κάποιους "εκπαιδεύτηκε" σ'αυτό τον τρόπο ζωής, για σχεδόν σαράντα χρόνια. Αναμφίβολα το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης το φέρουν αυτοί που κυβέρνησαν τα χρόνια αυτά, που με τον τρόπο αυτό διατηρούσαν τους κομματικούς τους στρατούς. Το σύνολο όμως του πολιτικού κόσμου είναι υπόλογο, γνώριζε (και αν όχι όφειλε να γνωρίζει) οτι η διαδικασία αυτή του εξωτερικού δανεισμού για την κάλυψη των κάθε λογής παροχών, που οι μεν (κυβερνώντες) υλοποιούσαν και οι δε (αντιπολίτευση-αριστερά) διεκδικούσαν, δεν ήταν δυνατόν να συνεχισθεί επ'άπειρον.
Όλα αυτά βέβαια έχουν αναλυθεί και θα αναλυθούν ξανά απο εμπειρότερους εμού, εγώ θα ήθελα να σταθώ στο εξής: Δικαιολημένα ένας λαός με τέτοια "εκπαίδευση" εμπιστεύτηκε την τύχη του στον Σύριζα στις προηγούμενες εθνικές εκλογές. Το σοκ που υπέστη δεν ήταν μικρό, σαράντα ετών "εκπαίδευση" δεν μπορούσε να ξεχαστεί από τη μια μέρα στην άλλη! Οτι θα υπήρχε αντίδραση και μάλιστα μεγάλη ήταν αναμενόμενο. Αυτό που καταλογίζεται στο Σύριζα, πλέον και απο τους ίδιους, είναι οτι τον καιρό εκείνο, στις κρισιμότερες στιγμές για την χώρα, τότε που το σύνολο του πολιτικού κόσμου έπρεπε να βάλει τη χώρα πάνω απο το κόμμα, ο Σύριζα δεν το έκανε. Αν μπορούσε να επιτευχθεί τότε μια συμφωνία μεταξύ της τότε κυβέρνησης και του Σύριζα οι συνέπειες για τον λαό σίγουρα θα ήταν λιγότερες, αυτό πλέον όποιος το αμφισβητεί εξυπηρετεί αλλότριους σκοπούς. Το αισχρό κατά την γνώμη μου δεν είναι οτι ο Σύριζα δεν ήθελε να συμπράξει με την τότε κυβέρνηση, είναι οτι επέλεξε μια άκρως διχαστική επιχειρηματολογία λέγοντας ενσυνείδητα ψέμματα στον λαό. Εκμεταλλεύτηκε με τον πιο ανέντιμο τρόπο το προαναφερθέν σοκ υποσχόμενος επιστροφή στην προ-κρίση εποχή γνωρίζοντας οτι αυτό δεν θα ήταν εφικτό. Στις επίμονες ερωτήσεις, με ποιον τρόπο θα υλοποιούσε τις προεκλογικές του παροχές δεδομένης της οικονομικής κατάστασης, απαντούσε με αερολογίες και ύβρεις για τους προηγούμενους. Κανείς δεν είπε να μην αποδωθούν ευθύνες στους υπαίτιους, αλλά χαρακτηρισμοί του τύπου: δωσίλογοι και γερμανοτσολιάδες, που χρησιμοποιήθηκαν κατα κόρον την προεκλογική περίοδο, το μόνο που εξυπηρετούσαν ήταν την ακραία πόλωση. Μετά απο χρόνια κατάφεραν να ξυπνήσου τα πιο ζωώδη ένστικτα του κόσμου, συγγενείς, φίλοι πολλών ετών βριζόντουσαν είτε απο κοντά είτε διαδικτυακά. Σε όσες συζητήσεις έτυχε να παρακολουθήσω ή να λάβω μέρος, η απάντηση των στελεχών ή των οπαδών του Σύριζα για το που θα βρουν τα χρήματα για να υλοποιήσουν το περιβόητο "Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης", ήταν πάνω-κάτω πανομοιότυπες: "Εμείς δεν προσκυνάμε, δεν αποδεχόμαστε μνημόνια, εσείς δεν δικαούστε να μιλάτε, θα τα πάρουμε από τους έχοντες..." και άλλες τέτοιες αερολογίες και ύβρεις. Ο στόχος τους προφανείς, δεν ήξεραν τι να πουν για την προέλευση των χρημάτων, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πολώσουν το κλίμα προς όφελος τους. Μπροστάρης σε όλο αυτό τον "αγώνα" ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, με άξιους συναγωνιστές το σύνολο των πρωτοκλασσάτων στελεχλων του Σύριζα όπως, ο περιβόητος Γιάννης Βαρουφάκης, ο Πανος Σκουρλέτης, ο Γιώργος Κατρούγκαλος, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου κ.α.
Ο σκοπός επετεύχθη! οι εκλογές κερδήθηκαν, ο λαός πίστεψε αυτό που ήθελε να πιστέψει, με την ελπίδα της επιστροφής στις παλιές καλές μέρες. Η νέα κυβέρνηση ξεκίνησε με την ευχή όλων να πετύχει, ώστε να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της. Στο εσωτερικό ξεκίνησε "δυναμικά" με κινήσεις που στόχο είχαν την ικανοποίηση του περί "δικαίου" αισθήματος του λαού, όπως η επαναλειτουργία της παλιάς Ερτ και η επαναπρόσληψη των απολυμένων καθαριστριών. Οι κινήσεις αυτές, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, ήταν κινήσεις εντυπωσιασμού χωρίς να έχουν την προσδοκούμενη συνέχεια.
Στο εξωτερικό, οι πρώτες επαφές με τους εταίρους γίνονται μέσα σε κλίμα έπαρσης και αλαζονείας το οποίο καλλιεργείται από τον τότε υπουργό Γιάνη Βαρουφάκη. Ο λαός, αφελώς, ζητωκραυγάζει, επιτέλους έχουμε μια κυβέρνηση που αντιστέκεται. Οι γνωρίζοντες όμως της ευρωπαϊκής πραγματικότητας προειδοποιούν, δεν είναι αυτός ο ενδεδειγμένος τρόπος να συνομιλείς με τους Ευρωπαίους. Οι προειδοποιήσεις τους δεν εισακούονται, τις καλύπτουν οι αγριοφωνάρες των ευκολόπιστων. Οι μήνες πέρασαν, στο διάστημα αυτό η κυβέρνηση "διαπραγματεύεται" εντωμεταξύ οι οικονομικοί δείκτες όλο και χειροτερεύουν. Την άποψη μου για την περιβόητη αριστερή διαπραγμάτευση την έχω καταθέσει, http://ilarion-karatzoglou.blogspot.gr/2015/07/blog-post_25.html.
Το αποτέλεσμα για κάποιους αναμενόμενο, ο λαός είχε για ακόμα μια φορά παραπλανηθεί. Το τρίτο μνημόνιο, το επονομαζόμενο και "αριστερό μνημόνιο", ήταν γεγονός. Οι όροι που μας επέβαλε θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, χρησιμοποιώντας την ορολογία της πρώην βουλευτού Ζ. Κωνσταντοπούλου, ως οι πλέον επονείδιστοι και επαχθέστεροι των προηγούμενων δύο. Η κυβερνητική συνοχή κλωνίστηκε, υπήρχαν διαφοροποιήσεις και αποχωρήσεις στελεχών και βουλευτών. Η κωλοτούμπα, αυτή που πολλοί έλεγαν οτι αναπόφευκτα θα έκανε η κυβέρνηση, είχε γίνει. Οι δικαιολογίες που επικαλέστηκε η κυβερνώσα παράταξη πέρα απο γελοίες υποτίμούσαν καταφανέστατα την νοημοσύνη μας. Η όλη "επιχείρηση κοροϊδίας" ολοκληρώθηκε με την προκύρηξη εκλογών, αφού είχε επικυρωθεί η συμφωνία με την στήριξη μεγάλου μέρους της αντιπολίτευση καθώς δεν υπήρχε πλέον κυβερνητική πλειοψηφία, και πριν αρχίσουν να εφαρμόζονται τα μέτρα που προέβλεπε το νέο μνημόνιο.
Μετά απ'όλα αυτά που προηγήθηκαν ήρθε το γνωστό εκλογικό αποτέλεσμα. Η λαϊκή ρήση: Τέτοιοι που είμαστε τέτοιοι πολιτικοί μας αξίζουν, δυστυχώς επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά. Αυτό που για μένα παραμένει ακατανόητο είναι, ακόμα δεν μάθαμε?? δηλαδή τι άλλο έπρεπε να συμβεί για να γίνει πιο ξεκάθαρο οτι η ασχετοσύνη των ανθρώπων αυτών (δεν θέλω να πιστέψω οτι υπήρχε δόλος) που ξαναεμπιστευτήκαμε έχει καταντήσει επικίνδυνη, για όλους μας οτι και αν κάνουμε όπου και αν ανήκουμε πολιτικά, για την χώρα συνολικότερα. Τελικά ας αναλογιστούμε, αφού δεν έχουμε την παιδεία να αναδείξουμε και να εκλέξουμε κάποιον ηγέτη με όραμα για την χώρα, τι προτιμάμε, ένα σχετικό κλέφτη ή ένα άσχετο τίμιο να βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας?
Για να μην παρεγηγηθώ, το "κλέφτης" το αναφέρω για τις προηγούμενες κυβερνήσεις, που αποδεδειγμένα καταλήστεψαν την χώρα. Δεν υποστηρίζω οτι θα έπρεπε να επιστρέψουμε σε τέτοιες κυβερνήσεις, αυτό που πιστεύω είναι οτι είχαν επίγνωση της Ευρωπαϊκής και Παγκόσμιας πραγματικότητας και δεν θα έφερναν την χώρα στο χείλος της αβύσσου. Οσον αφορά την τιμιότητα της τωρινής κυβέρνησης θέλω να πιστεύω οτι την χαρακτηρίζει ακόμα, αν και έχουν γίνει γνωστά πολλά ύποπτα περιστατικά, διατηρώ όμως τις επιφυλάξεις μου για το πόσο ακόμα θα συνεχίσει να υφίσταται.
Αυτό που έγω απαντώ στο ερώτημα "Και τώρα, τι??" είναι το εξής: Πιστεύω οτι ο χρόνος της κυβέρνησης θα είναι βραχύς, θα καταρρεύσει εκ των έσω καθώς και από τις αντιδράσεις του κόσμου που αργα ή γρήγορα θα συνειδητοποιήσει ποιούς πραγματικά ψήφισε. Η μόνη άμεση λύση είναι μια υπερκομματική κυβέρνηση, τα στελέχη της οποίας θα είναι διεθνώς αναγνωρισμένα. Εχουμε πρόσφατο παράδειγα, την τελευταία υπηρεσιακή κυβέρνηση, για μένα μακάρι να ακυρώναμε τις εκλογές για κάνα δυο χρόνια και να αφήνε τους ανθρώπους αυτούς να κάνουν την δουλειά τους.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε οτι πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία, αυτό δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη και επιτυγχάνεται μόνο με ένα τρόπο, μέσω της παιδείας. Εκεί πρέπει να επενδύσουμε μακροχρόνια. Δεν μιλάω για την παιδεία όπως την έχουμε καταντήσει, δηλαδή ως μια διαδικασία εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αναφέρομαι στην ελληνική κλασσική παιδεία αυτή που αναγνωρίζει και σέβεται όλος ο κόσμος, ενώ εμείς πρακτικά την έχουμε εξοβελίσει απο τα σχολειά μας.
Αυτά που συμβαίνουν σήμερα δεν είναι πρωτόγνωρα, έχουν ξανασυμβεί στο παρελθόν μέσα σε άλλο πλαίσιο βέβαια. Ο μόνος τρόπος για να μην τα επαναλάβουμε είναι η δημιουργία , όσο το δυνατόν περισσότερων, υψηλά μορφωμένων και εκπαιδευμένων πολιτών, με την ελπίδα κάποια στιγμή κάποιος-κάποιοι απο αυτούς να αναλλάβουν τα ηνία της χώρας.
Όλα αυτά βέβαια έχουν αναλυθεί και θα αναλυθούν ξανά απο εμπειρότερους εμού, εγώ θα ήθελα να σταθώ στο εξής: Δικαιολημένα ένας λαός με τέτοια "εκπαίδευση" εμπιστεύτηκε την τύχη του στον Σύριζα στις προηγούμενες εθνικές εκλογές. Το σοκ που υπέστη δεν ήταν μικρό, σαράντα ετών "εκπαίδευση" δεν μπορούσε να ξεχαστεί από τη μια μέρα στην άλλη! Οτι θα υπήρχε αντίδραση και μάλιστα μεγάλη ήταν αναμενόμενο. Αυτό που καταλογίζεται στο Σύριζα, πλέον και απο τους ίδιους, είναι οτι τον καιρό εκείνο, στις κρισιμότερες στιγμές για την χώρα, τότε που το σύνολο του πολιτικού κόσμου έπρεπε να βάλει τη χώρα πάνω απο το κόμμα, ο Σύριζα δεν το έκανε. Αν μπορούσε να επιτευχθεί τότε μια συμφωνία μεταξύ της τότε κυβέρνησης και του Σύριζα οι συνέπειες για τον λαό σίγουρα θα ήταν λιγότερες, αυτό πλέον όποιος το αμφισβητεί εξυπηρετεί αλλότριους σκοπούς. Το αισχρό κατά την γνώμη μου δεν είναι οτι ο Σύριζα δεν ήθελε να συμπράξει με την τότε κυβέρνηση, είναι οτι επέλεξε μια άκρως διχαστική επιχειρηματολογία λέγοντας ενσυνείδητα ψέμματα στον λαό. Εκμεταλλεύτηκε με τον πιο ανέντιμο τρόπο το προαναφερθέν σοκ υποσχόμενος επιστροφή στην προ-κρίση εποχή γνωρίζοντας οτι αυτό δεν θα ήταν εφικτό. Στις επίμονες ερωτήσεις, με ποιον τρόπο θα υλοποιούσε τις προεκλογικές του παροχές δεδομένης της οικονομικής κατάστασης, απαντούσε με αερολογίες και ύβρεις για τους προηγούμενους. Κανείς δεν είπε να μην αποδωθούν ευθύνες στους υπαίτιους, αλλά χαρακτηρισμοί του τύπου: δωσίλογοι και γερμανοτσολιάδες, που χρησιμοποιήθηκαν κατα κόρον την προεκλογική περίοδο, το μόνο που εξυπηρετούσαν ήταν την ακραία πόλωση. Μετά απο χρόνια κατάφεραν να ξυπνήσου τα πιο ζωώδη ένστικτα του κόσμου, συγγενείς, φίλοι πολλών ετών βριζόντουσαν είτε απο κοντά είτε διαδικτυακά. Σε όσες συζητήσεις έτυχε να παρακολουθήσω ή να λάβω μέρος, η απάντηση των στελεχών ή των οπαδών του Σύριζα για το που θα βρουν τα χρήματα για να υλοποιήσουν το περιβόητο "Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης", ήταν πάνω-κάτω πανομοιότυπες: "Εμείς δεν προσκυνάμε, δεν αποδεχόμαστε μνημόνια, εσείς δεν δικαούστε να μιλάτε, θα τα πάρουμε από τους έχοντες..." και άλλες τέτοιες αερολογίες και ύβρεις. Ο στόχος τους προφανείς, δεν ήξεραν τι να πουν για την προέλευση των χρημάτων, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πολώσουν το κλίμα προς όφελος τους. Μπροστάρης σε όλο αυτό τον "αγώνα" ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, με άξιους συναγωνιστές το σύνολο των πρωτοκλασσάτων στελεχλων του Σύριζα όπως, ο περιβόητος Γιάννης Βαρουφάκης, ο Πανος Σκουρλέτης, ο Γιώργος Κατρούγκαλος, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου κ.α.
Ο σκοπός επετεύχθη! οι εκλογές κερδήθηκαν, ο λαός πίστεψε αυτό που ήθελε να πιστέψει, με την ελπίδα της επιστροφής στις παλιές καλές μέρες. Η νέα κυβέρνηση ξεκίνησε με την ευχή όλων να πετύχει, ώστε να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της. Στο εσωτερικό ξεκίνησε "δυναμικά" με κινήσεις που στόχο είχαν την ικανοποίηση του περί "δικαίου" αισθήματος του λαού, όπως η επαναλειτουργία της παλιάς Ερτ και η επαναπρόσληψη των απολυμένων καθαριστριών. Οι κινήσεις αυτές, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, ήταν κινήσεις εντυπωσιασμού χωρίς να έχουν την προσδοκούμενη συνέχεια.
Στο εξωτερικό, οι πρώτες επαφές με τους εταίρους γίνονται μέσα σε κλίμα έπαρσης και αλαζονείας το οποίο καλλιεργείται από τον τότε υπουργό Γιάνη Βαρουφάκη. Ο λαός, αφελώς, ζητωκραυγάζει, επιτέλους έχουμε μια κυβέρνηση που αντιστέκεται. Οι γνωρίζοντες όμως της ευρωπαϊκής πραγματικότητας προειδοποιούν, δεν είναι αυτός ο ενδεδειγμένος τρόπος να συνομιλείς με τους Ευρωπαίους. Οι προειδοποιήσεις τους δεν εισακούονται, τις καλύπτουν οι αγριοφωνάρες των ευκολόπιστων. Οι μήνες πέρασαν, στο διάστημα αυτό η κυβέρνηση "διαπραγματεύεται" εντωμεταξύ οι οικονομικοί δείκτες όλο και χειροτερεύουν. Την άποψη μου για την περιβόητη αριστερή διαπραγμάτευση την έχω καταθέσει, http://ilarion-karatzoglou.blogspot.gr/2015/07/blog-post_25.html.
Το αποτέλεσμα για κάποιους αναμενόμενο, ο λαός είχε για ακόμα μια φορά παραπλανηθεί. Το τρίτο μνημόνιο, το επονομαζόμενο και "αριστερό μνημόνιο", ήταν γεγονός. Οι όροι που μας επέβαλε θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, χρησιμοποιώντας την ορολογία της πρώην βουλευτού Ζ. Κωνσταντοπούλου, ως οι πλέον επονείδιστοι και επαχθέστεροι των προηγούμενων δύο. Η κυβερνητική συνοχή κλωνίστηκε, υπήρχαν διαφοροποιήσεις και αποχωρήσεις στελεχών και βουλευτών. Η κωλοτούμπα, αυτή που πολλοί έλεγαν οτι αναπόφευκτα θα έκανε η κυβέρνηση, είχε γίνει. Οι δικαιολογίες που επικαλέστηκε η κυβερνώσα παράταξη πέρα απο γελοίες υποτίμούσαν καταφανέστατα την νοημοσύνη μας. Η όλη "επιχείρηση κοροϊδίας" ολοκληρώθηκε με την προκύρηξη εκλογών, αφού είχε επικυρωθεί η συμφωνία με την στήριξη μεγάλου μέρους της αντιπολίτευση καθώς δεν υπήρχε πλέον κυβερνητική πλειοψηφία, και πριν αρχίσουν να εφαρμόζονται τα μέτρα που προέβλεπε το νέο μνημόνιο.
Μετά απ'όλα αυτά που προηγήθηκαν ήρθε το γνωστό εκλογικό αποτέλεσμα. Η λαϊκή ρήση: Τέτοιοι που είμαστε τέτοιοι πολιτικοί μας αξίζουν, δυστυχώς επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά. Αυτό που για μένα παραμένει ακατανόητο είναι, ακόμα δεν μάθαμε?? δηλαδή τι άλλο έπρεπε να συμβεί για να γίνει πιο ξεκάθαρο οτι η ασχετοσύνη των ανθρώπων αυτών (δεν θέλω να πιστέψω οτι υπήρχε δόλος) που ξαναεμπιστευτήκαμε έχει καταντήσει επικίνδυνη, για όλους μας οτι και αν κάνουμε όπου και αν ανήκουμε πολιτικά, για την χώρα συνολικότερα. Τελικά ας αναλογιστούμε, αφού δεν έχουμε την παιδεία να αναδείξουμε και να εκλέξουμε κάποιον ηγέτη με όραμα για την χώρα, τι προτιμάμε, ένα σχετικό κλέφτη ή ένα άσχετο τίμιο να βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας?
Για να μην παρεγηγηθώ, το "κλέφτης" το αναφέρω για τις προηγούμενες κυβερνήσεις, που αποδεδειγμένα καταλήστεψαν την χώρα. Δεν υποστηρίζω οτι θα έπρεπε να επιστρέψουμε σε τέτοιες κυβερνήσεις, αυτό που πιστεύω είναι οτι είχαν επίγνωση της Ευρωπαϊκής και Παγκόσμιας πραγματικότητας και δεν θα έφερναν την χώρα στο χείλος της αβύσσου. Οσον αφορά την τιμιότητα της τωρινής κυβέρνησης θέλω να πιστεύω οτι την χαρακτηρίζει ακόμα, αν και έχουν γίνει γνωστά πολλά ύποπτα περιστατικά, διατηρώ όμως τις επιφυλάξεις μου για το πόσο ακόμα θα συνεχίσει να υφίσταται.
Αυτό που έγω απαντώ στο ερώτημα "Και τώρα, τι??" είναι το εξής: Πιστεύω οτι ο χρόνος της κυβέρνησης θα είναι βραχύς, θα καταρρεύσει εκ των έσω καθώς και από τις αντιδράσεις του κόσμου που αργα ή γρήγορα θα συνειδητοποιήσει ποιούς πραγματικά ψήφισε. Η μόνη άμεση λύση είναι μια υπερκομματική κυβέρνηση, τα στελέχη της οποίας θα είναι διεθνώς αναγνωρισμένα. Εχουμε πρόσφατο παράδειγα, την τελευταία υπηρεσιακή κυβέρνηση, για μένα μακάρι να ακυρώναμε τις εκλογές για κάνα δυο χρόνια και να αφήνε τους ανθρώπους αυτούς να κάνουν την δουλειά τους.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε οτι πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία, αυτό δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη και επιτυγχάνεται μόνο με ένα τρόπο, μέσω της παιδείας. Εκεί πρέπει να επενδύσουμε μακροχρόνια. Δεν μιλάω για την παιδεία όπως την έχουμε καταντήσει, δηλαδή ως μια διαδικασία εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αναφέρομαι στην ελληνική κλασσική παιδεία αυτή που αναγνωρίζει και σέβεται όλος ο κόσμος, ενώ εμείς πρακτικά την έχουμε εξοβελίσει απο τα σχολειά μας.
Αυτά που συμβαίνουν σήμερα δεν είναι πρωτόγνωρα, έχουν ξανασυμβεί στο παρελθόν μέσα σε άλλο πλαίσιο βέβαια. Ο μόνος τρόπος για να μην τα επαναλάβουμε είναι η δημιουργία , όσο το δυνατόν περισσότερων, υψηλά μορφωμένων και εκπαιδευμένων πολιτών, με την ελπίδα κάποια στιγμή κάποιος-κάποιοι απο αυτούς να αναλλάβουν τα ηνία της χώρας.
