Κάποιες σκέψεις για τον Αλέξη Τσίπρα σχετικά με την διαπραγμάτευση

Το κείμενο αυτό είναι το πρώτο απο μια σειρά κειμένων που έχω σκοπό να αναρτήσω στην προσπάθεια μου να κατανοήσω με το δικό μου μυαλό, όσο και αν είναι αυτό, τα αίτια που μας οδήγησαν στην ζοφερή αυτή κατάσταση. Θα ξεκινήσω όμως κάπως διαφορετικά πιάνοντας το νήμα απο το τέλος, συγκεκριμένα απο το άδοξο τέλος της περιβόητης διαπραγμάτευσης. Ο λόγος είναι προσωπικός και έχει να κάνει με την μεγάλη μου απογοήτευση, που ακολούθησε τον αρχικό μου ενθουσιασμό κατά την εκλογή του Α.Τσίπρα στην προεδρία του Σύριζα.  

Ποιός είναι ο Αλέξης Τσίπρας?, ένας εκπρόσωπος της δική μου γενιάς που έλαβε την ίδια παιδεία με μένα (όσο ποιοτική και αν ήταν αυτή), ένα παιδί του κομματικού σωλήνα που κάποιες συγκυρίες τον έφεραν στο τιμόνι ένος κόμματος της αριστεράς. Ενας νέος άνθρωπος με πτυχίο που όμως έμεινε κατα την διάρκεια των σπουδών του "εγκλωβισμένος" στη χώρα του. Δεν ήθελε, δεν τόλμησε, δεν μπορούσε, να γευτεί την εμπειρία μιας μακράς παραμονής σε μια ξένη χώρα, παίρνοντας έστω μια γεύση και απο ένα άλλο εκπαιδευτικό σύστημα, ποιός ξέρει. Πιστεύω οτι στη σημερινή εποχή είναι επιβεβλημένο ο εκάστοτε πρωθυπουργός να έχει στο βιογραφικό του μια περίοδο παραμονής σε χώρα του εξωτερικού, είτε για σπουδές είτε για σταδιοδρομία. Στον συγκεκριμένο πρωθυπουργό μας η έλλειψη αυτή ήταν εμφανής απο την πρώτη στιγμή, συγκεκριμένα απο το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό, όταν έφτασε η ώρα να μιλήσει αγγλικά.
Θα μου πείτε, είναι τόσο σημαντικό αυτό, είδαμε και τους προηγούμενους που εκτός των άλλων μιλούσαν άπταιστα αγλλικά πως τα κατάφεραν. Δεν λέω οτι είναι ικανή συνθήκη για να θεωρηθεί κάποιος επιτυχημένος πρωθυπουργός, πιστεύω όμως οτι είναι αναγκαία για να του προσδώσει την ευχέρεια της άμεσης και ουσιαστικής επικοινωνίας, η οποία είναι απαραίτητη στη διάρκεια μιας διαπραγμάτευσης.        

Στην διάρκεια της ενασχόλησης του με τα κοινά φαντάζομαι οτι πλαισιώθηκε απο κάποιους αριστερούς "παλαιάς κοπής" οι οποίοι μεγάλωσαν και ανδρώθηκαν με ιστορίες, που τους έλεγαν οι γονείς και οι καθοδηγητές τους, για τους αγώνες της αριστεράς και για το πως οι κακοί καπιταλιστές κατάφεραν να τους νικήσουν στον εμφύλιο. Οι άνθρωποι αυτοί  άδραξαν την ευκαιρία, εκμεταλλευόμενοι την αποδοχή του Αλ.Τσίπρα στον κόσμο, προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους  οτι παίρνουν μια κάποιου είδους εκδίκηση για την ήττα εκείνη. Τελικά η εκδίκηση έγινε μια δεύτερη "Βάρκιζα" με τρομερές συνέπειες για την χώρα.  

Οταν κέρδισαν τις έκλογες (όπως αυτό έγινε υποσχόμενοι τα πάντα, αλλά δεν θέλω τώρα να αναφερθώ σ'αυτό) έφτασε η ώρα της αλήθειας, η ώρα της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους μας στην Ευρώπη. Η ευθύνη του Τσίπρα στο κομμάτι αυτό, για μένα, είναι διπλή και έχει να κάνει με:
- Τα άτομα που επέλεξε να διαπραγματευτούν. Στην διαπραγμάτευση μετείχαν άνθρωποι που δεν είχαν ιδέα από το σημερινό Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και αυτοί που είχαν θεώρησαν οτι με τις ικανότητες τους και μόνο θα μπορούσαν να χαράξουν "νέους δρόμους" καλύτερους. Το τελευταίο, ως ένα βαθμό, το θεωρώ θεμιτό μόνο που οι ικανότητες αυτές υπερεκτιμήθηκαν, τόσο που έφτασαν στο σημείο να νομίζουν οτι χωρίς συμμάχους θα μπορούσαν να τα καταφέρουν. Σ'αυτό πειστεύω οτι έδρασε καταλυτικά η προαναφερθείσα άγνοια της Ευρωπαϊκής πραγματικότητας του Αλ.Τσίπρα.

- Αφού είχε αποφασίσει να διαπραγματευτεί με διαφορετικούς όρους, απ'οτι οι προηγούμενοι, βάζοντας στο τραπέζι το όπλο της ρήξης, γιατί δεν φρόντισε να ετοιμάσει ένα σοβαρό plan B, το οποίο να θέσει υπόψη του λαού και πάνω σ'αυτό να ζητήσει την έγκριση του μέσω δημοψηφίσματος.

Η απάντηση που δίνω είναι οτι καταρχήν  παρασύρθηκε από κάποιους ανθρώπους και τους εμπιστεύτηκε. Ηξερε οτι η μεγάλη μάζα του κόσμου που τον στήριξε δεν το έκανε συνειδητα. Γνώριζε το σοκ που τους προκάλεσε η κρίση και οτι τον ψήφισε ελπίζοντας στην επιστροφή στην προ-κρίση εποχή, με μικρές έστω απώλειες. Για το λόγο αυτό ποτέ δεν ήθελε πραγματικά την ρήξη, παρα μόνο την χρησιμοποιούσε ως απειλή. Χρησιμοποίησε βέβαια και την γεωπολιτική θέση της χώρας καθώς και τις εστίες αστάθειας που επικρατούν στη περιοχή, προκειμένου να ενισχύσει τον εκφοβισμό του.

Μπορεί σε πολλά να είχε και να έχει δίκιο, όμως πιστεύω οτι σε ένα πάτησαν οι Ευρωπαίοι και δεν "μάσησαν" τελικά. Γνώριζαν, ίσως καλύτερα και απο μας, την άθλια οικονομική μας κατάσταση και οτι χωρίς εισαγωγές δεν είμαστε σε θέση να καλύψουμε ούτε τις τρέχουσες ανάγκες μας σε βασικά είδη. Επιπλέον  θεώρησαν οτι η πλειονότητα των πολιτών που στηρίζουν την κυβέρνηση δεν θα συνενούσαν σε μια  άτακτη έξοδο της χώρας απο το ευρώ, καθώς η οικονομική καταστροφή που θα προκαλούσε θα τους έφερνε αρκετές δεκαετίες πίσω.

Αυτό το τελευταίο το ήξερε καλά και η κυβέρνηση, γι'αυτό και όταν το πράγμα έφτασε στο απροχώρητο ο Τσίπρας έβαλε το καλό της χώρας πάνω απο το κόμμα και έκανε πίσω.

Καλή η επανάσταση φτάνει να είσαι αποφασισμένος να δώσεις τα πάντα για να πετύχει...  

Σκοπός

Το ιστολόγιο αυτό δημιουργήθηκε σε μια δύσκολη περίοδο για την χώρα, με μοναδικό σκοπό την δημοσίευση κάποιων σκέψεων επι θεμάτων που απασχολούν την κοινή γνώμη. 

Ο γράφων δεν κατέχει κάποιο δημόσιο θώκο, ούτε ανήκει σε κάποιο πολιτικό κόμμα. Αυτό δεν σημαίνει οτι δεν ασχολείται με τα κοινά και δεν προσπαθεί απο το δικό του μετερίζι για το καλό της πατρίδας. 

Τις δύσκολες τούτες στιγμές έχουμε την υποχρέωση να σταθούμε όρθιοι και να παλέψουμε -όχι για να επιστρέψουμε στην πλασματική ευμάρεια της προ-κρίσης εποχή- για να ανοικοδομήσουμε την χώρα σε στέρεες, τούτη την φορά, βάσεις. Η παιδεία θα πρέπει να είναι το κύριο όπλο μας για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Η παιδεία, η οποία απο την μεταπολίτευση και μετά, στα πλαίσια του γενικότερου "εκσυγχρονισμού" του κράτους, έπεσε σε χέρια ανάξια που με προχειρότητες και χωρίς σαφή προσανατολισμό την καταδίκασαν σε τραγική υποβάθμιση.

Χωρίς σωστή παιδεία και ιστορική μνήμη δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος. Ναι μνήμη, θα ήταν τραγικό να ξεχάσουμε τι έφταιξε και είμαστε τώρα σε τούτη τη δύσκολη θέση. Θα πρέπει να εξασφαλίσουμε οτι θα θυμόμαστε εσαεί τα αίτια της "καταστροφής" μας, αυτό θα μας προφυλάξει απο το να τα επαναλάβουμε. Επίσης πρέπει να αποδώσουμε και ευθύνες, το χρωστάμε στις μελλοντικές γενιές οι οποίες θα υποστούν, σε μεγάλο βαθμό, τα δικά μας λάθη και επιλογές.  

Ολα τούτα όμως πρέπει να γίνουν στο σωστό χρόνο, τώρα το πρωτεύων είναι να επιστρέψει η χώρα στην ηρεμία και να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να επουλώσουμε τις πληγές της, όσο επίπονο και αν είναι αυτό.

Τα σχόλια όσων κάνετε τον κόπο και διαβάζετε τις αναρτήσεις μου είναι κάτι παραπάνω απο επιθυμητά!!