Εξ αφορμής των παρελάσεων...

Έχουν περάσει περίπου είκοσι χρόνια από την τελευταία φορά που παρέλασα ως μαθητής, δεν το λες και μικρό διάστημα. Το διάστημα θα ήταν κατά τρία χρόνια μικρότερο, όμως θυμάμαι έντονα την απροθυμία μου να παρελάσω κατά την διάρκεια των τριών λυκειακών μου χρόνων. Δεν ήμουν βέβαια μέσα σ' αυτούς που διεκδικούσαν μια θέση στη σημαία για να πω ότι παρέλαζα αναγκαστικά, το έκανα από επιλογή και η δικαιολογία που έλεγα ήταν ότι είχα βαρεθεί τις παρελάσεις καθώς είχα συμμετάσχει ουκ ολίγες φορές τα προηγούμενα χρόνια. Την ίδια δικαιολογία χρησιμοποιούσαν πολλοί συμμαθητές μου και επειδή το Λύκειο στο οποίο φοιτούσα ήταν πολυπληθές πάντα βρισκόντουσαν εθελοντές, οπότε δεν δεχόμασταν καμιά πίεση προκειμένου να παρελάσουμε.

Τις φορές που παρέλασα θυμάμαι επίσης έντονα τις δοκιμαστικές παρελάσεις, την αγωνία μας να παρελάσουμε καλά καθώς και τις οδηγίες (μερικές φορές σε έντονο τόνο) του γυμναστή για το πως θα πετύχουμε το σωστό βήμα. Την τελική πρόβα πάντα την παρακολουθούσε ο διευθυντής ο οποίος έδινε και την τελική έγκριση, μετά από ένα λογύδριο τόνωσης του εθνικού μας φρονήματος προκειμένου να αισθανθούμε την ανάγκη να παρελάσουμε όσο το δυνατόν καλύτερα, διότι με αυτόν το τρόπο τιμούμε όλους αυτούς που θυσιάστηκαν για την πατρίδα αλλά και το σχολείο μας. 

Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν ένα παιδί που είχε παρασυρθεί σε εθνικιστικά μονοπάτια, ήμουν όμως υπερήφανος και έδειχνα τον απαιτούμενο σεβασμό για όλους αυτούς που θυσιάστηκαν στο πεδίο της μάχης για την πατρίδα, εξού και η προσπάθεια που κατέβαλα για όσο το δυνατό καλύτερο βήμα.  Παρόμοια στάση κρατούσε η συντριπτική πλειοψηφία των συμμαθητών μου και όσοι  ενδεχομένως είχαν πιο ανατρεπτικές ή πιο εθνικιστικές απόψεις δεν τολμούσαν να τις εκφράσουν, πόσο μάλλον να προσπαθήσουν να τις επιβάλλουν, όχι από φόβο αλλά επειδή γνώριζαν ότι δεν επρόκειτο να εισακουστούν.

Τι συνέβη λοιπόν στα χρόνια που ακολούθησαν και η εικόνα των παρελάσεων που είχα ως μαθητής άλλαξε, προς το χειρότερο για μένα. Όσες φορές έτυχε να παρακολουθήσω μαθητική παρέλαση η εικόνα που έβλεπα μου προκαλούσε ανάμεικτα συναισθήματα οργής και γέλιου. Δεν αναφέρομαι βέβαια στους μαθητές του δημοτικού, αλλά στα παιδιά του γυμνασίου και λυκείου. Μπορεί μια εικόνα να αξίζει όσες χίλιες λέξεις όμως η συγκεκριμένη  μόνο δύο, "μαύρο χάλι". Δεν ήταν μόνο η εξωτερική τους εμφάνιση με το προκλητικό ντύσιμο, ήταν η συνολικότερη εικόνα που ανέδινε . . .  β α ρ ε μ ά ρ α. Το βλέμμα τους, ο τρόπος που βάδιζαν (λες και πήγαιναν βόλτα), που κουνούσαν τα χέρια (σχεδόν ανύπαρκτη κίνηση), όλα έβγαζαν αυτό το συναίσθημα. Όλη αυτή η εικόνα μ' έκανε να αναρωτηθώ, τι μεσολάβησε και συμπεριφέρονται μ' αυτό τον τρόπο?

 Το ερώτημα μου δεν έμεινε αναπάντητο για πολύ, κάποιο διάστημα έτυχε να διδάξω σε κάποια δημόσια σχολεία, γυμνάσια και λύκεια, ως ωρομίσθιος καθηγητής. Αυτό που αντιμετώπισα ήταν πρωτόγνωρο για μένα, η μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών δρούσαν μέσα στο σχολείο ανεξέλεγκτα, είτε βρισκόντουσαν στη τάξη, είτε σε διάλειμμα δεν είχε και μεγάλη διαφορά. Ο έλεγχος είχε προ πολλού χαθεί, η ατιμωρησία τα είχε αποθρασύνει τελείως, σεβασμός ανύπαρκτος. Οι περισσότεροι από τους συναδέλφους τηρούσαν παθητική στάση, απλές νουθεσίες που μόνο γέλιο προκαλούσαν και όταν η κατάσταση ξέφευγε η αποβολή από την τάξη ήταν το επιθυμητό μιας και γνώριζαν ότι δεν θα είχαν περαιτέρω συνέπειες και οι απουσίες θα δικαιολογούνταν. Όσοι συνάδελφοι προσπαθούσαν να είναι πιο άτεγκτοι προσέκρουαν συνήθως σε κάποιο "καλό" διευθυντή ή ενέδιδαν τελικά στις πιέσεις γονιών που ζητούσαν επιείκεια. Για να μην χαρακτηριστώ κακοπροαίρετος και ότι γενικεύω αυθαίρετα, έκανα μια έρευνα "αγοράς". Ρωτούσα όλο το διάστημα της απασχόλησης μου όσο το δυνατόν περισσότερους συναδέλφους μόνιμους και με πολλά έτη υπηρεσίας και όλες οι απαντήσεις συνέκλιναν στο ότι η κατάσταση στα σχολεία όσο πάει και χειροτερεύει. Στην ερώτηση μου, γιατί δεν κάνετε κάτι γι' αυτό ή τουλάχιστον γιατί δεν πιέζεται ώστε να επιληφθούν οι ανώτεροι, αυτό που αποκόμιζα ήταν ένα αίσθημα αδιαφορίας. Ίσως κάποιοι να είχαν προσπαθήσει να κάνουν κάτι αλλά να μην τα κατάφεραν, οι περισσότεροι όμως έδιναν την εντύπωση ότι το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να περάσει όσο το δυνατό πιο "αναίμακτα" η ώρα για να σηκωθούν να φύγουν. Η κακώς εννοούμενη δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία είχε εγκαθιδρυθεί και μέσα στα σχολεία. Τα αίτια πολλά και σίγουρα δεν φταίνε μόνο οι καθηγητές, το αποτέλεσμα όμως δεν αλλάζει.

Μέσα σ' ένα τέτοιο κλίμα, πέρα από την ποιότητα της παρεχόμενης γνώσης, δεν θα ήθελα να αναφερθώ τώρα σε αυτό, πως είναι δυνατόν να καλλιεργηθεί στα παιδιά ότι οφείλουν να αποδίδουν τον προσήκοντα σεβασμό στις παρελάσεις των εθνικών εορτών....!








  



 

Και τώρα, τι???

Οι εκλογές τελείωσαν, ποιο ήταν το πραγματικό αποτέλεσμα, τι  διδάσκει σε όλους μας η εκλογική αυτή αναμέτρηση, τι θα γίνει τώρα.....

Αυτά είναι τα πρώτα ερωτήματα που μου γεννήθηκαν την επομένη των εκλογών. Το αποτέλεσμα δεν ήταν αναμενόμενο για μένα, οχι γιατί ανήκω σε άλλο κόμμα, αλλά γιατί η δική μου λογική αδυνατεί, μετά τα όσα προηγήθηκαν, να κατανοήσει τα κίνητρα που έσπρωξαν τον κόσμο να εμπιστευτεί ξανά τον άνθρωπο αυτό.  Πάνω σ'αυτή μου την δυσκολία θα ήθελα να επιχειρηματολογήσω.

Η κρίση αναμφισβήτητα ανέδειξε όλη την σαπίλα του συστήματος που μας κυβερνούσε και μας κρατούσε "εγκλωβισμένους" με μια πλασματική, όπως απεδείχθει, ευμάρεια. Ο πολύς  κόσμος στην εικονική αυτή πραγματικότητα είχε βρει την βολή του. Έχοντας σχηματίσει την άποψη οτι το κράτος πάντα θα έχει χρήματα να χρηματοδοτεί τους υπαλλήλους του και τις παρεχόμενες προς όλους μας υπηρεσίες είχε δύο κυρίως έννοιες και ένα όνειρο: την αύξηση των δαπανών για τις κοινωφελείς αυτές υπηρεσίες, αν ήταν δημόσιος υπάλληλος την μισθολογική του αύξηση και όνειρο μια θέση στο δημόσιο για τον ίδιο (αν δεν είχε ήδη) και για τα παιδιά του. Αν συνυπολογίσουμε στην άποψη αυτή, περί αέναης ύπαρξης κρατικού χρήματος, την σπουδή μας στην φοροδιαφυγή έχουμε ένα εκρηκτικό μίγμα λαού.   

Ο λαός αυτός βέβαια απο κάποιους "εκπαιδεύτηκε" σ'αυτό τον τρόπο ζωής, για σχεδόν σαράντα χρόνια. Αναμφίβολα το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης το φέρουν αυτοί που κυβέρνησαν τα χρόνια αυτά, που με τον τρόπο αυτό διατηρούσαν τους κομματικούς τους στρατούς. Το σύνολο όμως του πολιτικού κόσμου είναι υπόλογο, γνώριζε (και αν όχι όφειλε να γνωρίζει) οτι η διαδικασία αυτή του εξωτερικού δανεισμού για την κάλυψη των κάθε λογής παροχών, που οι μεν (κυβερνώντες) υλοποιούσαν και οι δε (αντιπολίτευση-αριστερά) διεκδικούσαν, δεν ήταν δυνατόν να συνεχισθεί επ'άπειρον.

Όλα αυτά βέβαια έχουν αναλυθεί και θα αναλυθούν ξανά απο εμπειρότερους εμού, εγώ θα ήθελα να σταθώ στο εξής:  Δικαιολημένα ένας λαός με τέτοια "εκπαίδευση" εμπιστεύτηκε την τύχη του στον Σύριζα στις προηγούμενες εθνικές εκλογές. Το σοκ που υπέστη δεν ήταν μικρό, σαράντα ετών "εκπαίδευση" δεν μπορούσε να ξεχαστεί από τη μια μέρα στην άλλη! Οτι θα υπήρχε αντίδραση και μάλιστα μεγάλη ήταν αναμενόμενο. Αυτό που καταλογίζεται στο Σύριζα, πλέον και απο τους ίδιους, είναι οτι τον καιρό εκείνο, στις κρισιμότερες στιγμές για την χώρα, τότε που το σύνολο του πολιτικού κόσμου έπρεπε να βάλει τη χώρα πάνω απο το κόμμα, ο Σύριζα δεν το έκανε. Αν μπορούσε να επιτευχθεί τότε μια συμφωνία μεταξύ της τότε κυβέρνησης και του Σύριζα οι συνέπειες για τον λαό σίγουρα θα ήταν λιγότερες, αυτό πλέον όποιος το αμφισβητεί εξυπηρετεί αλλότριους σκοπούς. Το αισχρό κατά την γνώμη μου δεν είναι οτι ο Σύριζα δεν ήθελε να συμπράξει με την τότε κυβέρνηση, είναι οτι επέλεξε μια άκρως διχαστική επιχειρηματολογία λέγοντας ενσυνείδητα ψέμματα στον λαό. Εκμεταλλεύτηκε με τον πιο ανέντιμο τρόπο το προαναφερθέν σοκ υποσχόμενος επιστροφή στην προ-κρίση εποχή γνωρίζοντας οτι αυτό δεν θα ήταν εφικτό. Στις επίμονες ερωτήσεις, με ποιον τρόπο θα υλοποιούσε τις προεκλογικές του παροχές δεδομένης της οικονομικής κατάστασης, απαντούσε με αερολογίες και ύβρεις για τους προηγούμενους. Κανείς δεν είπε να μην αποδωθούν ευθύνες στους υπαίτιους, αλλά χαρακτηρισμοί του τύπου: δωσίλογοι και γερμανοτσολιάδες, που χρησιμοποιήθηκαν κατα κόρον την προεκλογική περίοδο, το μόνο που εξυπηρετούσαν ήταν την ακραία πόλωση. Μετά απο χρόνια κατάφεραν να ξυπνήσου τα πιο ζωώδη ένστικτα του κόσμου, συγγενείς, φίλοι πολλών ετών βριζόντουσαν είτε απο κοντά είτε διαδικτυακά. Σε όσες συζητήσεις έτυχε να παρακολουθήσω ή να λάβω μέρος, η απάντηση των στελεχών ή των οπαδών του Σύριζα για το που θα βρουν τα χρήματα για να υλοποιήσουν το περιβόητο "Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης", ήταν πάνω-κάτω πανομοιότυπες: "Εμείς δεν προσκυνάμε, δεν αποδεχόμαστε μνημόνια, εσείς δεν δικαούστε να μιλάτε, θα τα πάρουμε από τους έχοντες..." και άλλες τέτοιες αερολογίες και ύβρεις. Ο στόχος τους προφανείς, δεν ήξεραν τι να πουν για την προέλευση των χρημάτων, το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να πολώσουν το κλίμα προς όφελος τους. Μπροστάρης σε όλο αυτό τον "αγώνα" ήταν ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, με άξιους συναγωνιστές το σύνολο των πρωτοκλασσάτων στελεχλων του Σύριζα όπως, ο περιβόητος Γιάννης Βαρουφάκης, ο Πανος Σκουρλέτης, ο Γιώργος Κατρούγκαλος, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου κ.α.

Ο σκοπός επετεύχθη! οι εκλογές κερδήθηκαν, ο λαός πίστεψε αυτό που ήθελε να πιστέψει, με την ελπίδα της επιστροφής στις παλιές καλές μέρες.  Η νέα κυβέρνηση ξεκίνησε με την ευχή όλων να πετύχει, ώστε να εκπληρώσει τις δεσμεύσεις της. Στο εσωτερικό ξεκίνησε "δυναμικά" με κινήσεις που στόχο είχαν την ικανοποίηση του περί "δικαίου" αισθήματος του λαού, όπως η επαναλειτουργία της παλιάς Ερτ και η επαναπρόσληψη των απολυμένων καθαριστριών. Οι κινήσεις αυτές, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, ήταν κινήσεις εντυπωσιασμού χωρίς να έχουν την προσδοκούμενη συνέχεια.
Στο εξωτερικό, οι πρώτες επαφές με τους εταίρους γίνονται μέσα σε κλίμα έπαρσης και αλαζονείας  το οποίο καλλιεργείται από τον τότε υπουργό Γιάνη Βαρουφάκη. Ο λαός, αφελώς, ζητωκραυγάζει, επιτέλους έχουμε μια κυβέρνηση που αντιστέκεται. Οι γνωρίζοντες όμως της ευρωπαϊκής πραγματικότητας προειδοποιούν, δεν είναι αυτός ο ενδεδειγμένος τρόπος να συνομιλείς με τους Ευρωπαίους. Οι προειδοποιήσεις τους δεν εισακούονται, τις καλύπτουν οι αγριοφωνάρες των ευκολόπιστων. Οι μήνες πέρασαν, στο διάστημα αυτό η κυβέρνηση "διαπραγματεύεται" εντωμεταξύ οι οικονομικοί δείκτες όλο και χειροτερεύουν. Την άποψη μου για την περιβόητη αριστερή διαπραγμάτευση την έχω καταθέσει,  http://ilarion-karatzoglou.blogspot.gr/2015/07/blog-post_25.html.

Το αποτέλεσμα για κάποιους αναμενόμενο, ο λαός είχε για ακόμα μια φορά παραπλανηθεί. Το τρίτο μνημόνιο, το επονομαζόμενο και "αριστερό μνημόνιο", ήταν γεγονός. Οι όροι που μας επέβαλε θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν, χρησιμοποιώντας την ορολογία της πρώην βουλευτού Ζ. Κωνσταντοπούλου, ως οι πλέον επονείδιστοι και επαχθέστεροι των προηγούμενων δύο. Η κυβερνητική συνοχή κλωνίστηκε, υπήρχαν διαφοροποιήσεις και αποχωρήσεις στελεχών και βουλευτών. Η κωλοτούμπα, αυτή που πολλοί έλεγαν οτι αναπόφευκτα θα έκανε η κυβέρνηση, είχε γίνει. Οι δικαιολογίες που επικαλέστηκε η κυβερνώσα παράταξη πέρα απο γελοίες υποτίμούσαν καταφανέστατα την νοημοσύνη μας. Η όλη "επιχείρηση κοροϊδίας" ολοκληρώθηκε με την προκύρηξη εκλογών, αφού είχε επικυρωθεί η συμφωνία με την στήριξη μεγάλου μέρους της αντιπολίτευση καθώς δεν υπήρχε πλέον κυβερνητική πλειοψηφία, και πριν αρχίσουν να εφαρμόζονται τα μέτρα που προέβλεπε το νέο μνημόνιο.

Μετά απ'όλα αυτά που προηγήθηκαν ήρθε το γνωστό εκλογικό αποτέλεσμα. Η λαϊκή ρήση: Τέτοιοι που είμαστε τέτοιοι πολιτικοί μας αξίζουν, δυστυχώς επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά.  Αυτό που για μένα παραμένει ακατανόητο είναι, ακόμα δεν μάθαμε?? δηλαδή τι άλλο έπρεπε να συμβεί για να γίνει πιο ξεκάθαρο οτι η ασχετοσύνη των ανθρώπων αυτών  (δεν θέλω να πιστέψω οτι υπήρχε δόλος) που ξαναεμπιστευτήκαμε έχει καταντήσει επικίνδυνη, για όλους μας οτι και αν κάνουμε όπου και αν ανήκουμε πολιτικά, για την χώρα συνολικότερα. Τελικά ας αναλογιστούμε, αφού δεν έχουμε την παιδεία να αναδείξουμε και να εκλέξουμε κάποιον ηγέτη με όραμα για την χώρα, τι προτιμάμε, ένα σχετικό κλέφτη ή ένα άσχετο τίμιο να βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας?
Για να μην παρεγηγηθώ, το "κλέφτης" το αναφέρω για τις προηγούμενες κυβερνήσεις, που αποδεδειγμένα καταλήστεψαν την χώρα. Δεν υποστηρίζω οτι θα έπρεπε να επιστρέψουμε σε τέτοιες κυβερνήσεις, αυτό που πιστεύω είναι οτι είχαν επίγνωση της Ευρωπαϊκής και Παγκόσμιας πραγματικότητας και δεν θα έφερναν την χώρα στο χείλος της αβύσσου. Οσον αφορά την τιμιότητα της τωρινής κυβέρνησης θέλω να πιστεύω οτι την χαρακτηρίζει ακόμα, αν και έχουν γίνει γνωστά πολλά ύποπτα περιστατικά, διατηρώ όμως τις επιφυλάξεις μου για το πόσο ακόμα θα συνεχίσει να υφίσταται.

Αυτό που έγω απαντώ στο ερώτημα "Και τώρα, τι??" είναι το εξής: Πιστεύω οτι ο χρόνος της κυβέρνησης θα είναι βραχύς, θα καταρρεύσει εκ των έσω καθώς και από τις αντιδράσεις του κόσμου που αργα ή γρήγορα θα συνειδητοποιήσει ποιούς πραγματικά ψήφισε. Η μόνη άμεση λύση είναι μια υπερκομματική κυβέρνηση, τα στελέχη της οποίας θα είναι διεθνώς αναγνωρισμένα. Εχουμε πρόσφατο παράδειγα, την τελευταία υπηρεσιακή κυβέρνηση, για μένα μακάρι να ακυρώναμε τις εκλογές για κάνα δυο χρόνια και να αφήνε τους ανθρώπους αυτούς να κάνουν την δουλειά τους.
Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε οτι πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία, αυτό δεν γίνεται από τη μια μέρα στην άλλη και επιτυγχάνεται μόνο με ένα τρόπο, μέσω της παιδείας. Εκεί πρέπει να επενδύσουμε μακροχρόνια. Δεν μιλάω για την παιδεία όπως την έχουμε καταντήσει, δηλαδή ως μια διαδικασία εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αναφέρομαι στην ελληνική κλασσική παιδεία αυτή που αναγνωρίζει και σέβεται όλος ο κόσμος, ενώ εμείς πρακτικά την έχουμε εξοβελίσει απο τα σχολειά μας.
Αυτά που συμβαίνουν σήμερα δεν είναι πρωτόγνωρα, έχουν ξανασυμβεί στο παρελθόν μέσα σε άλλο πλαίσιο βέβαια. Ο μόνος τρόπος για να μην τα επαναλάβουμε είναι η δημιουργία , όσο το δυνατόν περισσότερων, υψηλά μορφωμένων και εκπαιδευμένων πολιτών, με την ελπίδα κάποια στιγμή κάποιος-κάποιοι απο αυτούς να αναλλάβουν τα ηνία της χώρας.

Κάποιες σκέψεις για τον Αλέξη Τσίπρα σχετικά με την διαπραγμάτευση

Το κείμενο αυτό είναι το πρώτο απο μια σειρά κειμένων που έχω σκοπό να αναρτήσω στην προσπάθεια μου να κατανοήσω με το δικό μου μυαλό, όσο και αν είναι αυτό, τα αίτια που μας οδήγησαν στην ζοφερή αυτή κατάσταση. Θα ξεκινήσω όμως κάπως διαφορετικά πιάνοντας το νήμα απο το τέλος, συγκεκριμένα απο το άδοξο τέλος της περιβόητης διαπραγμάτευσης. Ο λόγος είναι προσωπικός και έχει να κάνει με την μεγάλη μου απογοήτευση, που ακολούθησε τον αρχικό μου ενθουσιασμό κατά την εκλογή του Α.Τσίπρα στην προεδρία του Σύριζα.  

Ποιός είναι ο Αλέξης Τσίπρας?, ένας εκπρόσωπος της δική μου γενιάς που έλαβε την ίδια παιδεία με μένα (όσο ποιοτική και αν ήταν αυτή), ένα παιδί του κομματικού σωλήνα που κάποιες συγκυρίες τον έφεραν στο τιμόνι ένος κόμματος της αριστεράς. Ενας νέος άνθρωπος με πτυχίο που όμως έμεινε κατα την διάρκεια των σπουδών του "εγκλωβισμένος" στη χώρα του. Δεν ήθελε, δεν τόλμησε, δεν μπορούσε, να γευτεί την εμπειρία μιας μακράς παραμονής σε μια ξένη χώρα, παίρνοντας έστω μια γεύση και απο ένα άλλο εκπαιδευτικό σύστημα, ποιός ξέρει. Πιστεύω οτι στη σημερινή εποχή είναι επιβεβλημένο ο εκάστοτε πρωθυπουργός να έχει στο βιογραφικό του μια περίοδο παραμονής σε χώρα του εξωτερικού, είτε για σπουδές είτε για σταδιοδρομία. Στον συγκεκριμένο πρωθυπουργό μας η έλλειψη αυτή ήταν εμφανής απο την πρώτη στιγμή, συγκεκριμένα απο το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό, όταν έφτασε η ώρα να μιλήσει αγγλικά.
Θα μου πείτε, είναι τόσο σημαντικό αυτό, είδαμε και τους προηγούμενους που εκτός των άλλων μιλούσαν άπταιστα αγλλικά πως τα κατάφεραν. Δεν λέω οτι είναι ικανή συνθήκη για να θεωρηθεί κάποιος επιτυχημένος πρωθυπουργός, πιστεύω όμως οτι είναι αναγκαία για να του προσδώσει την ευχέρεια της άμεσης και ουσιαστικής επικοινωνίας, η οποία είναι απαραίτητη στη διάρκεια μιας διαπραγμάτευσης.        

Στην διάρκεια της ενασχόλησης του με τα κοινά φαντάζομαι οτι πλαισιώθηκε απο κάποιους αριστερούς "παλαιάς κοπής" οι οποίοι μεγάλωσαν και ανδρώθηκαν με ιστορίες, που τους έλεγαν οι γονείς και οι καθοδηγητές τους, για τους αγώνες της αριστεράς και για το πως οι κακοί καπιταλιστές κατάφεραν να τους νικήσουν στον εμφύλιο. Οι άνθρωποι αυτοί  άδραξαν την ευκαιρία, εκμεταλλευόμενοι την αποδοχή του Αλ.Τσίπρα στον κόσμο, προκειμένου να καταλάβουν την εξουσία έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους  οτι παίρνουν μια κάποιου είδους εκδίκηση για την ήττα εκείνη. Τελικά η εκδίκηση έγινε μια δεύτερη "Βάρκιζα" με τρομερές συνέπειες για την χώρα.  

Οταν κέρδισαν τις έκλογες (όπως αυτό έγινε υποσχόμενοι τα πάντα, αλλά δεν θέλω τώρα να αναφερθώ σ'αυτό) έφτασε η ώρα της αλήθειας, η ώρα της διαπραγμάτευσης με τους εταίρους μας στην Ευρώπη. Η ευθύνη του Τσίπρα στο κομμάτι αυτό, για μένα, είναι διπλή και έχει να κάνει με:
- Τα άτομα που επέλεξε να διαπραγματευτούν. Στην διαπραγμάτευση μετείχαν άνθρωποι που δεν είχαν ιδέα από το σημερινό Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι και αυτοί που είχαν θεώρησαν οτι με τις ικανότητες τους και μόνο θα μπορούσαν να χαράξουν "νέους δρόμους" καλύτερους. Το τελευταίο, ως ένα βαθμό, το θεωρώ θεμιτό μόνο που οι ικανότητες αυτές υπερεκτιμήθηκαν, τόσο που έφτασαν στο σημείο να νομίζουν οτι χωρίς συμμάχους θα μπορούσαν να τα καταφέρουν. Σ'αυτό πειστεύω οτι έδρασε καταλυτικά η προαναφερθείσα άγνοια της Ευρωπαϊκής πραγματικότητας του Αλ.Τσίπρα.

- Αφού είχε αποφασίσει να διαπραγματευτεί με διαφορετικούς όρους, απ'οτι οι προηγούμενοι, βάζοντας στο τραπέζι το όπλο της ρήξης, γιατί δεν φρόντισε να ετοιμάσει ένα σοβαρό plan B, το οποίο να θέσει υπόψη του λαού και πάνω σ'αυτό να ζητήσει την έγκριση του μέσω δημοψηφίσματος.

Η απάντηση που δίνω είναι οτι καταρχήν  παρασύρθηκε από κάποιους ανθρώπους και τους εμπιστεύτηκε. Ηξερε οτι η μεγάλη μάζα του κόσμου που τον στήριξε δεν το έκανε συνειδητα. Γνώριζε το σοκ που τους προκάλεσε η κρίση και οτι τον ψήφισε ελπίζοντας στην επιστροφή στην προ-κρίση εποχή, με μικρές έστω απώλειες. Για το λόγο αυτό ποτέ δεν ήθελε πραγματικά την ρήξη, παρα μόνο την χρησιμοποιούσε ως απειλή. Χρησιμοποίησε βέβαια και την γεωπολιτική θέση της χώρας καθώς και τις εστίες αστάθειας που επικρατούν στη περιοχή, προκειμένου να ενισχύσει τον εκφοβισμό του.

Μπορεί σε πολλά να είχε και να έχει δίκιο, όμως πιστεύω οτι σε ένα πάτησαν οι Ευρωπαίοι και δεν "μάσησαν" τελικά. Γνώριζαν, ίσως καλύτερα και απο μας, την άθλια οικονομική μας κατάσταση και οτι χωρίς εισαγωγές δεν είμαστε σε θέση να καλύψουμε ούτε τις τρέχουσες ανάγκες μας σε βασικά είδη. Επιπλέον  θεώρησαν οτι η πλειονότητα των πολιτών που στηρίζουν την κυβέρνηση δεν θα συνενούσαν σε μια  άτακτη έξοδο της χώρας απο το ευρώ, καθώς η οικονομική καταστροφή που θα προκαλούσε θα τους έφερνε αρκετές δεκαετίες πίσω.

Αυτό το τελευταίο το ήξερε καλά και η κυβέρνηση, γι'αυτό και όταν το πράγμα έφτασε στο απροχώρητο ο Τσίπρας έβαλε το καλό της χώρας πάνω απο το κόμμα και έκανε πίσω.

Καλή η επανάσταση φτάνει να είσαι αποφασισμένος να δώσεις τα πάντα για να πετύχει...  

Σκοπός

Το ιστολόγιο αυτό δημιουργήθηκε σε μια δύσκολη περίοδο για την χώρα, με μοναδικό σκοπό την δημοσίευση κάποιων σκέψεων επι θεμάτων που απασχολούν την κοινή γνώμη. 

Ο γράφων δεν κατέχει κάποιο δημόσιο θώκο, ούτε ανήκει σε κάποιο πολιτικό κόμμα. Αυτό δεν σημαίνει οτι δεν ασχολείται με τα κοινά και δεν προσπαθεί απο το δικό του μετερίζι για το καλό της πατρίδας. 

Τις δύσκολες τούτες στιγμές έχουμε την υποχρέωση να σταθούμε όρθιοι και να παλέψουμε -όχι για να επιστρέψουμε στην πλασματική ευμάρεια της προ-κρίσης εποχή- για να ανοικοδομήσουμε την χώρα σε στέρεες, τούτη την φορά, βάσεις. Η παιδεία θα πρέπει να είναι το κύριο όπλο μας για την επίτευξη του σκοπού αυτού. Η παιδεία, η οποία απο την μεταπολίτευση και μετά, στα πλαίσια του γενικότερου "εκσυγχρονισμού" του κράτους, έπεσε σε χέρια ανάξια που με προχειρότητες και χωρίς σαφή προσανατολισμό την καταδίκασαν σε τραγική υποβάθμιση.

Χωρίς σωστή παιδεία και ιστορική μνήμη δεν μπορεί να υπάρξει πρόοδος. Ναι μνήμη, θα ήταν τραγικό να ξεχάσουμε τι έφταιξε και είμαστε τώρα σε τούτη τη δύσκολη θέση. Θα πρέπει να εξασφαλίσουμε οτι θα θυμόμαστε εσαεί τα αίτια της "καταστροφής" μας, αυτό θα μας προφυλάξει απο το να τα επαναλάβουμε. Επίσης πρέπει να αποδώσουμε και ευθύνες, το χρωστάμε στις μελλοντικές γενιές οι οποίες θα υποστούν, σε μεγάλο βαθμό, τα δικά μας λάθη και επιλογές.  

Ολα τούτα όμως πρέπει να γίνουν στο σωστό χρόνο, τώρα το πρωτεύων είναι να επιστρέψει η χώρα στην ηρεμία και να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να επουλώσουμε τις πληγές της, όσο επίπονο και αν είναι αυτό.

Τα σχόλια όσων κάνετε τον κόπο και διαβάζετε τις αναρτήσεις μου είναι κάτι παραπάνω απο επιθυμητά!!