Η κυβέρνηση πανηγυρίζει, η αξιολόγηση έκλεiσε και έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα!!
Αν και παλαιότερα, όντας στην αντιπολίτευση, υποστήριζαν ότι τα πλεονάσματα ρουφούν το αίμα του λαού, αλλά ας μην τους χαλάσουμε τη χαρά με τέτοια σχόλια.
Το βάρος των μέτρων που θα κλειθούμε να σηκώσουμε δεν είναι δυσβάσταχτο, απλά δεν βγαίνει, δεν γίνεται όπως το λένε στα απλά ελληνικά. Όσο και αν οι κυβερνώντες προσπαθούν να μας χρυσώσουν το χάπι, τα νούμερα είναι αμείλικτα. Όσο και αν ο κ. Κατρούγκαλος, με το γνωστό μειλίχιο ύφος του, διατυμπανίζει ότι δεν θα μειωθούν οι συντάξεις, λες και η φοροκαταιγίδα που ετοιμάζουν αφορά μόνο τους υψηλόμισθους και τους έχοντες, γίνεται πλέον κατανοητό και
στους πιο δύσπιστους ότι για άλλη μια φορά προσπαθεί με τον πιο επαίσχυντο τρόπο να υποβαθμίσει την νοημοσύνη μας. Αρωγοί στην προσπάθεια αυτή, πέρα από τον πρωθυπουργό, είναι όλος ο σκληρός πυρήνας της κυβέρνησης. Μια κυβέρνηση η οποία αφού ανέκρουσε πρύμναν όσα έλεγε χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, προσπαθεί βαφτίζοντας το κρέας ψάρι να μας πείσει ότι έφερε μια συμφωνία με το μικρότερο δυνατό κόστος για τους πολίτες και σίγουρα καλύτερη από αυτήν που θα έφερναν οι προηγούμενοι, οι γερμανοτσολιάδες, οι δοσίλογοι.
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη νοημοσύνη για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της κοροϊδίας. Το σημαντικό πλέον είναι το τι πρέπει να γίνει απο δω και πέρα. Δεν υποστηρίζω οτι απλά πρέπει να προκληθούν εκλογές ώστε να φύγει ο Τσίπρας και να έρθει ο Μητσοτάκης. Αυτό που πιστεύω είναι ότι επιτέλους οι Έλληνες πρέπει να ωριμάσουμε πολιτικά. Να μας γίνει μάθημα όλη αυτή η περίοδος που ξεκίνησε από την εκλογή του Αλέξη Τσίπρα στην ηγεσία του Σύριζα και φτάνει μέχρι το σήμερα, χωρίς όμως να ξεχάσουμε το πως φτάσαμε στην κρίση. Με λίγα λόγια να κάνουμε την αυτοκριτική μας, για το τι ψηφίζαμε από την μεταπολίτευση και μετά, καθώς και ποιούς εμπιστευτήκαμε και με ποια κριτίρια αφού μας έγινε γνωστό πως είναι να ζεις μόνο με δανεικά...
Σίγουρα μόνο η αυτοκριτική δεν φτάνει, είναι όμως το πρώτο βήμα. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε δύο
σημαντικά ζητήματα, το ένα άμεσα, το δεύτερο στο άμεσο μέλλον. Εξηγούμε, το άμεσο είναι η αποκατάσταση της αξιοπιστίας της χώρας στο εξωτερικό, με πρωταρχικό στόχο να έρθουν σοβαροί επενδυτές. Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να είμαστε κομμάτι της ενωμένης Ευρώπης και του ευρώ πρέπει να παίξουμε με τους όρους του "παιχνιδιού". Δεν λέω ότι οι όροι αυτοί είναι όλοι καλοί, σίγουρα πρέπει πολλοί να αλλάξουν αλλά αυτό δεν θα γίνει με τις ανόητες διαπραγματευτικές τακτικές που εφάρμοσε η συγκυβέρνηση Σύριζα-Ανελ από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας. Θα γίνει συλλόγικα, απ'όλες τις ευρωπαϊκές δημοκρατικές δυνάμεις που έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι η Ευρώπαϊκή Ένωση έχει απολέσει προ πολλού πολλές από τις αξίες πάνω στις οποίες στηρίχτηκε για να δημιουργηθεί. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Βρετανία κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Είμαι της άποψης ότι δεν πρέπει να μεμψιμοιρούμε
με το αποτέλεσμα, αλλά να το δούμε ως ευκαιρία για αναγέννηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το δεύτερο -και πιο σημαντικό- έχει να κάνει με την πολιτική μας ωρίμανση, συγκεκριμένα με την διασφάλιση ότι το "πάθημα μας έγινε μάθημα" και δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Οι σειρήνες του λαϊκισμού μπορεί να είναι θελκτικές αλλά οδηγούν στην καταστροφή. Πιστεύω οτι πλέον η συντριπτική πλειοψηφία το έχει κατανοήσει και έχει μετανιώσει που τις άκουσε και τις εμπιστεύτηκε με την ψήφο της. Η ζημιά όμως έγινε και πρέπει να την πληρώσουμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να βγει και κάτι καλό από αυτή την περιπέτεια είναι να κάνουμε την αυτοκριτική μας με θάρρος, να αναθεωρήσουμε τις προτεραιότητες μας απομακρυνόμενοι από τον άκρατο καταναλωτισμό και τις απολαύσεις των υλικών αγαθών και να εστιάσουμε στην ικανοποίηση των απαραίτητων επιθυμιών μας. Στη κατεύθυνση αυτή θα βοηθούσε αν διαβάζαμε λίγο Επικούρεια φιλοσοφία!! Εκεί θα ανακαλύπταμε ότι μια Βασική Αρχή προβλέπει ότι: "Άλλες επιθυμίες είναι φυσικές και αναγκαίες, ενώ άλλες είναι φυσικές όχι όμως αναγκαίες. Κι άλλες πάλι, δεν είναι ούτε φυσικές, ούτε αναγκαίες, αλλά γεννιούνται απο κενές ιδέες".
Αν και παλαιότερα, όντας στην αντιπολίτευση, υποστήριζαν ότι τα πλεονάσματα ρουφούν το αίμα του λαού, αλλά ας μην τους χαλάσουμε τη χαρά με τέτοια σχόλια.
Το βάρος των μέτρων που θα κλειθούμε να σηκώσουμε δεν είναι δυσβάσταχτο, απλά δεν βγαίνει, δεν γίνεται όπως το λένε στα απλά ελληνικά. Όσο και αν οι κυβερνώντες προσπαθούν να μας χρυσώσουν το χάπι, τα νούμερα είναι αμείλικτα. Όσο και αν ο κ. Κατρούγκαλος, με το γνωστό μειλίχιο ύφος του, διατυμπανίζει ότι δεν θα μειωθούν οι συντάξεις, λες και η φοροκαταιγίδα που ετοιμάζουν αφορά μόνο τους υψηλόμισθους και τους έχοντες, γίνεται πλέον κατανοητό και
στους πιο δύσπιστους ότι για άλλη μια φορά προσπαθεί με τον πιο επαίσχυντο τρόπο να υποβαθμίσει την νοημοσύνη μας. Αρωγοί στην προσπάθεια αυτή, πέρα από τον πρωθυπουργό, είναι όλος ο σκληρός πυρήνας της κυβέρνησης. Μια κυβέρνηση η οποία αφού ανέκρουσε πρύμναν όσα έλεγε χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, προσπαθεί βαφτίζοντας το κρέας ψάρι να μας πείσει ότι έφερε μια συμφωνία με το μικρότερο δυνατό κόστος για τους πολίτες και σίγουρα καλύτερη από αυτήν που θα έφερναν οι προηγούμενοι, οι γερμανοτσολιάδες, οι δοσίλογοι.
Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη νοημοσύνη για να αντιληφθεί κανείς το μέγεθος της κοροϊδίας. Το σημαντικό πλέον είναι το τι πρέπει να γίνει απο δω και πέρα. Δεν υποστηρίζω οτι απλά πρέπει να προκληθούν εκλογές ώστε να φύγει ο Τσίπρας και να έρθει ο Μητσοτάκης. Αυτό που πιστεύω είναι ότι επιτέλους οι Έλληνες πρέπει να ωριμάσουμε πολιτικά. Να μας γίνει μάθημα όλη αυτή η περίοδος που ξεκίνησε από την εκλογή του Αλέξη Τσίπρα στην ηγεσία του Σύριζα και φτάνει μέχρι το σήμερα, χωρίς όμως να ξεχάσουμε το πως φτάσαμε στην κρίση. Με λίγα λόγια να κάνουμε την αυτοκριτική μας, για το τι ψηφίζαμε από την μεταπολίτευση και μετά, καθώς και ποιούς εμπιστευτήκαμε και με ποια κριτίρια αφού μας έγινε γνωστό πως είναι να ζεις μόνο με δανεικά...
Σίγουρα μόνο η αυτοκριτική δεν φτάνει, είναι όμως το πρώτο βήμα. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε δύο
σημαντικά ζητήματα, το ένα άμεσα, το δεύτερο στο άμεσο μέλλον. Εξηγούμε, το άμεσο είναι η αποκατάσταση της αξιοπιστίας της χώρας στο εξωτερικό, με πρωταρχικό στόχο να έρθουν σοβαροί επενδυτές. Αν θέλουμε να συνεχίσουμε να είμαστε κομμάτι της ενωμένης Ευρώπης και του ευρώ πρέπει να παίξουμε με τους όρους του "παιχνιδιού". Δεν λέω ότι οι όροι αυτοί είναι όλοι καλοί, σίγουρα πρέπει πολλοί να αλλάξουν αλλά αυτό δεν θα γίνει με τις ανόητες διαπραγματευτικές τακτικές που εφάρμοσε η συγκυβέρνηση Σύριζα-Ανελ από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας. Θα γίνει συλλόγικα, απ'όλες τις ευρωπαϊκές δημοκρατικές δυνάμεις που έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι η Ευρώπαϊκή Ένωση έχει απολέσει προ πολλού πολλές από τις αξίες πάνω στις οποίες στηρίχτηκε για να δημιουργηθεί. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Βρετανία κινείται προς αυτή την κατεύθυνση. Είμαι της άποψης ότι δεν πρέπει να μεμψιμοιρούμε
με το αποτέλεσμα, αλλά να το δούμε ως ευκαιρία για αναγέννηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το δεύτερο -και πιο σημαντικό- έχει να κάνει με την πολιτική μας ωρίμανση, συγκεκριμένα με την διασφάλιση ότι το "πάθημα μας έγινε μάθημα" και δεν πρόκειται να επαναληφθεί. Οι σειρήνες του λαϊκισμού μπορεί να είναι θελκτικές αλλά οδηγούν στην καταστροφή. Πιστεύω οτι πλέον η συντριπτική πλειοψηφία το έχει κατανοήσει και έχει μετανιώσει που τις άκουσε και τις εμπιστεύτηκε με την ψήφο της. Η ζημιά όμως έγινε και πρέπει να την πληρώσουμε. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε για να βγει και κάτι καλό από αυτή την περιπέτεια είναι να κάνουμε την αυτοκριτική μας με θάρρος, να αναθεωρήσουμε τις προτεραιότητες μας απομακρυνόμενοι από τον άκρατο καταναλωτισμό και τις απολαύσεις των υλικών αγαθών και να εστιάσουμε στην ικανοποίηση των απαραίτητων επιθυμιών μας. Στη κατεύθυνση αυτή θα βοηθούσε αν διαβάζαμε λίγο Επικούρεια φιλοσοφία!! Εκεί θα ανακαλύπταμε ότι μια Βασική Αρχή προβλέπει ότι: "Άλλες επιθυμίες είναι φυσικές και αναγκαίες, ενώ άλλες είναι φυσικές όχι όμως αναγκαίες. Κι άλλες πάλι, δεν είναι ούτε φυσικές, ούτε αναγκαίες, αλλά γεννιούνται απο κενές ιδέες".
